Nou, vooruit dan maar...., met de klanken van "Anton aus Tirol" gezellig over te geven.
Het was een goed moment voor mij om te besluiten op bed te gaan liggen, want mijn maag deed nogsteeds pijn. Liggend op bed kon ik me in geen lekkere houding leggen waardoor de pijn enigszins afnam. Na nog een paar keer flink overgegeven te hebben heb ik toch maar aan Inge gevraagd Mirjam te bellen omdat de pijn heviger en heviger werd, maar er zat toch echt niets meer in mijn maag. Na Mirjam wakker gebeld te hebben, sorry :-), gaven de symptomen aan dat ik niersteen zou hebben dat zich een weg baant naar mijn blaas, op zoek naar het avontuur. Je kunt tenslotte niet op 1 plek blijven zitten. Niersteen problemen lossen zichzelf op, alleen behoorlijk pijnlijk. Simpelweg ibuprofen helpt niet. Trouwens, 5 min na het innemen verdween het toch weer in de wc. Een beetje lachend vertelde Mirjam dat ik een echte pijnstiller nodig had, dus Adri en Inge naar de apotheek om diclofenac pillen te halen. Dat duurde maar en duurde maar, bleek dat de huisartsenpost een spoedje hadden gekregen toen A&I deze net hadden verlaten en daardoor niet de apotheker hadden gefaxed. Na een halfuur (12:30) kwamen ze dan terug, en na het toedienen van de pil had ik een paar minuten later weinig tot geen last meer van buikpijn. Nou, dat was me een spannend avontuur zeg dacht dikkie dik, en kon lekker slapen gaan.
De volgende ochtend was ik niet helemaal het heertje, en heb nog maar zo'n pil genomen. Inge is toen naar Den Haag gereden waar we bij Lot & Jan langsgingen om Eloisa te bekijken. Wat een schatje is dat! Na gezellig bijgekletst te hebben zijn we de auto weer ingegaan, ik wilde naar Utrecht (mijn buikpijn zat er nl nogsteeds). Onderweg besloten we dat het handiger zou zijn om Inge in Leiden af te zetten, zij had daar met haar club afgesproken. Om mij eerst in Utrecht af te zetten en vervolgens met de auto of trein naar Leiden te gaan zou te lang duren. Vervolgens heb ik de auto teruggereden naar Utrecht. Eenmaal aangekomen kon ik aanschuiven aan tafel en ben gaan slapen. De volgende dag waren Pa & ik in het centrum om enkele boodschappen te doen. Ik had trek en we besloten om een broodje Mario te kopen, je bent nou eenmaal in Utrecht! Thuis aangekomen voelde ik dat het broodje verkeerd gevallen was en ik voelde me een beetje misselijk. Inge was naar Marleen gegaan en belde door hoe laat ze in Utrecht zou aankomen zodat we boodschappen konden doen. Wij zouden 's avonds koken voor ouders, gezin zoodsma en gezin rodriguez zonder Jose. In de ah moest ik naar buiten omdat de geur van (en denken aan) eten me gewoon misselijk maakte.
Aan het eind van de dag begon ik meer en meer buikpijn te krijgen. Liggend op bed bood ook geen soelaas, en gezien de niersteen van een paar dagen daarvoor stapten we rond 8 uur in de auto om naar de huisartsenpost te gaan. Bij de hap leken de symptomen die ik beschreef op die van niersteen, alleen het gegeven urinemonster was schoon, wat betekent dat het geen niersteen kon zijn. De arts wist het niet en er werd nog iemand bijgehaald. Die wist het ook niet en een uurtje later stond ik 81 euro lichter weer buiten. Ik moest me om 8 uur melden bij een huisarts voor verder onderzoek. 6 uur later reden we weer naar de hap, sorry pa, aangezien de hevige krampen in mijn buik weer terug waren. Ook hier konden ze niets vinden......
Eindelijk was het 8 uur en kon ik een huisarts bellen. Aangezien ze een afspraak hebben dat een gast bij de host zijn huisarts terecht kan werd mij verteld dat ik om 11:45 terecht kon. Na gezegd te hebben dat onze vlucht die dag om 17:45 was kon ik om 10:15 terecht. dit duurde me veel te lang en heb het hap van de eerste dokter gebeld, daar kon ik meteen komen (centrum) en bleek nog eens goedkoper te zijn! Dus, weer met zijn 3-en de auto in. Volgens mijn bloed had ik een ontsteking, maar geen niersteen. Daar werd besloten om mij aan te melden bij de spoedeisende hulp van het ziekenhuis. Daarheen gereden, met nog even een extra stop aangezien de drempels mij deden overgeven, kwamen wij aan bij het diakonesse ziekenhuis. Binnen hoefde ik niet te wachten en werd meteen bloed afgenomen. Een uurtje later kwamen ze met de resultaten; ze wisten het niet!
De pijn die ik beschreef klonk als niersteen, maar urine was schoon. Het bloed gaf aan dat ik een ontsteking had (bepaald stofje moest onder de 10 zijn en was bij mij 54) Echo's gemaakt maar niets wees uit op een ontsteking. De echo hieronder is van mij en NIET van Inge. Op de scan zie ik toch een mooie alien met staart, pootjes, en koppie.
De artsen wisten niet wat ze met me moesten doen. De pijn was niet van niersteen (schoon urine), er is een ontsteking (waarde 54 in bloed) maar op de scans was niets te zien. Dus, ik moest maar een CT-scan hebben. Zie hieronder mijn CT-scan:
Maar ook dit plaatje toont geen ontsteking. Echter, toen de man van de scan mij vertelde dat ik in een uur 1 liter water met contrastvloeistof moest opdrinken werd mijn bed in de "strandstoel" houding gezet. Ik voelde de pijn langzaam minder worden.........hmmm.Na dit verteld te hebben tegen de dokters besloten ze toch mij op te nemen. Niet naar huis dus. Wel een infuus, eeuh moet dat? Als ik beloofd minimaal 2 liter water per dag te drinken hoefde ik geen infuus, OK!
's Avonds hebben we gezellig met z'n 4-en naar het vuurwerk zitten kijken onder het genot van champagne, oliebollen en appelflappen (bedankt Riemer & Mia!).
De volgende dag wederom bloed afgenomen. 's Middags zaten I&ik gezellig een film te kijken toen de dokter mij kwam vertellen dat sommige organen herstellende waren, maar dat andere organen slechter werden. Ik moest dus nog een nachtje blijven en aan het infuus (ookal had ik meer dan 2 liter water gedronken!) M&M kwamen ook nog gezellig langs, ze wilden die buik wel eens zien!
De volgende dag was er weer bloed afgenomen. Het was zondag, dus ik was benieuwd of de dokter wel langs zou komen. Rond 2 uur kwamen N&A gezellig langs, opweg naar de Hoefkens-familie-dag. De jassen waren net uit of de dokter kwam binnen. Deze vertelde me dat ze niet weten wat het was wat zo'n pijn bij mij veroorzaakte. Aangezien ik me beter voelde en de ontstekingswaarde in mijn bloed was gedaald naar 18, mocht ik weg! YES YES YES!
Met de foto's op een CD-tje en een brief met lab waarden kon ik naar huis. Ik moest dan maar hier met mijn huisarts praten en kijken of de ontsteking verdwenen is.
Inge had de koffers al gepakt, dus die konden in de auto gegooid worden en wij gingen naar Schiphol. Misschien halen we de 17:45 vlucht!
Op Schiphol konden we onze tickets gemakkelijk naar deze datum verzetten, de kosten hiervoor waren $250 per ticket excl. enkele euro's voor de klm, incheck kosten oid. Anyway, wij hadden stand-by tickets voor de vlucht, en als het even meezit vliegen we naar de States.
We werden nog even zenuwachtig toen het vliegtuig 1,5 uur vertraging opliep. We waren bang dat hierdoor andere passagiers zich wel optijd zouden melden, en wij daardoor niet meekonden omdat de vlucht helemaal vol zat! Bij de gate kregen we zowaar een stoel toegewezen!!! Jammergenoeg waren onze namen niet gekoppeld zodat Inge een Hele relaxte stoel kreeg (rij 10) en ik ergens op 37, nog net niet de toiletten. Gelukkig was er een gezin waarvan de zoon (ong. 17 jaar) helemaal vooraan in zijn uppie wilde zitten, zodat I&ik gezellig naast elkaar konden zitten. De vlucht verliep voorspoedig en van de 2 uur vertraging hadden we er 1 ingehaald! Afwachten of de auto nog ingesneeuw was op rij A22 van de long time parking, er was meer dan 1,5 meter sneeuw gevallen.......
Geen opmerkingen:
Een reactie posten