Week 3 in Connecticut

Hallo allemaal! Weer een kleine update uit het koude Connecticut! Vandaag weer opzoek gegaan naar een auto. Op een andere autoboulevard een hele coole grijze Mini cooper S gezien, maandag horen we of het doorgaat voor de prijs die we boden, spannend! Deze week weer veel gedaan, ookal waren het maar 4 werkdagen. Ik op mijn werk en Lennart bij allerlei instanties om vanalles te regelen (RDW voor auto, Town hall en immigration website voor werkvergunning etc). We hebben ook wat leuke borreltjes gehad. Woensdag zijn we samen naar Stamford gegaan om een biertje te drinken met wat van mijn Amerikaanse collega's. Stamford schijnt een van de leukere stadjes in de omgeving van NY te zijn om wat te gaan drinken, en het was zeker een prima straat en tentje! Vrijdag weer uit geweest; eerste een klein biertje in de Casey's gedaan (kroeg die het dichtst bij het kantoor zit) want ik moest natuurlijk wel even met Job de nieuwe Vrijmibo lokatie bekijken. Daarna met Len, Mirjam en Marcel de Corner Pub in Ridgefield ontdekt, erg gezellig. Het ziet er aan de buitenkant uit als een heel dubieuze gelegenheid, maar binnen is het best ok en zowel de hot dog, hamburger als gefirtuurde ui (borrelhap) waren prima te eten! En het is het enige andere cafe in Ridgefield, naast het East Ridge Cafe, dus moest zeker ontdekt worden ;-)

Je merkt hier ondertussen wel echt dat het slechter gaat met de economie. Iedereen op mijn werk kent wel iemand die zijn baan kwijt geraakt is in de afgelopen maand. We hebben ondertussen al aardig wat rondjes gereden in de omgeving met onze gele kever en soms kom je dan langs volledig verlaten shopping malls, waar alle winkels failliet gegaan zijn afgezien van een eenzame Chinees die nog wel eten verkoopt. Wel triest om te zien hoor. De sneeuw is nu overal aan het smelten. Aangezien de bomen nog geen bladeren hebben zie je alle huizen goed in de buurt, en er zitten echt fantastische huizen tussen! Veel te koop ook, maar we zijn zo'n beetje in het 'Wassenaar' van dit deel van Amerika beland, dus de echte mooie en grote huizen zijn te koop tussen de 2 en 5 miljoen dollar. Toch kun je zien hoe moeilijk de tijden nu zijn (als je dat kan zeggen over mensen die een huis van meer dan een miljoen bezitten...), want vandaag lazen we in de New York Times op de voorpagina, dat iemand zijn huis toch lager moest verkopen dan verwacht, en wel voor $1.995.000 wat toch wel 300.000 minder was dan hij had gewild... tja, ik vond de failliete winkels en ontslagen vrienden van collega's toch indrukwekkender...

Wij gaan ondertussen gewoon door met het spekken van de economie. Nadat Lennart weer een cheque van een paar honderd dollar naar de immigratie gestuurd had, hebben we vandaag een nieuwe stofzuiger gekocht. Hoe gaaf het ding er ook uitzag dat we de eerste dag gekocht hadden (zie foto begin februari)... het werkte voor geen meter. Dus, 300 milion people can be wrong...;-)
Deze nieuwe aanwinst doet het echter uitstekend, dus we zijn in onze nopjes.
Deze week hebben we trouwens nog goed nieuws gekregen: onze container komt maandag aan!! Eindelijk de computer, onze eigen keukenspullen, matras en boekenkast. Aangezien ik vanaf zondag avond tot woensdag avond op businesstrip ben, mag Lennart nog even tussen de dozen camperen, maar ik denk dat de computer in ieder geval niet lang in de doos blijft zitten ;-). Volgend weekend zal dus inrichten worden en de geleende spullen terug brengen, maar dan is het wel echt ons eigen huisje geworden!

Jawel, het reizen breekt voor mij weer aan, ik ga dus de komende 3 dagen voor het eerst op bezoek bij klanten. Maandag meteen naar de grootste: Walmart, doet ongeveer 2/3 van al mijn sales in surge protectors, lekkere binnenkomer, zet verder geen druk op de ketel...;-)
Ze zitten in Bentonville, Arkansas. Dinsdag vlieg ik dan door naar Kansas City in Missouri, voor een bezoek aan een wat kleinere klant op woensdag ochtend. Gelukkig gaat mijn voorganger Christella met beide trips mee, kan ze me een beetje wegwijs maken. Na wat klussen met powerpoint moet het plaatje bij dit stukje zo'n beetje laten zien waar ik rondvlieg de komende dagen ;-)

Ik heb het al eerder aangestipt, maar Lennart is ondertussen bezig met wat we nu zo'n beetje de Amerikaanse ontgroening noemen. Het is het proces dat je moet doorstaan voordat je hier credit op gebouwd hebt en een ander belangrijk onderdeel; voordat je hier mag werken. Dit betekent tijgeren door super onduidelijke websites, papieren formulierwerk, telefoon selectie menu's en onduidelijke betalingen die je hier dus met ouderwetse check in de brievenbus moet doen! Volgens mij blijft het opsturen van checks om iets te betalen toch een onbetrouwbare manier, maar hier gebeurt het aan de lopende band... Het kan frustrerend zijn, is zeker vermoeiend en vereist absoluut doorzettingsvermogen, maar zal uiteindelijk zijn vruchten afwerpen en voldoening en een werkverginning opleveren! Kortom, Len heeft de eerste paar I-xxx formulieren ingevuld en daarmee zou hij dan een werkvergunning kunnen krijgen en dat duurt zo'n 3 maanden... ondertussen dus maar lekker verder solliciteren, want dat mag wel op het L-2 visum!

Nu eerste de heerlijk ruikende, door Lennart zelf gemaakte pizza opeten, dus tot de volgende update!